Veneto należy do pierwszej trójki regionów winiarskich Włoch, górując nad innymi zarówno pod względem ilości jak i jakości win. Region leży w sercu dawnej weneckiej republiki la Serenissima, która do 1866 roku była częścią Austro-Węgier.
Geograficznie region możemy podzielić na dwie części: część północną, ze wzgórzami i pogórzem Alp oraz część nizinną, bardziej żyzną, na południu i południowym-wschodzie. Najlepsze winnice znajdują się na granicy między tymi dwoma częściami, u podnóża wzniesień, gdzie dobry drenaż gleby i korzystny klimat stwarzają optymalne warunki do uprawy winorośli.
Klimat w Veneto jest ciepły, łagodny, o śródziemnomorskim charakterze wokół jeziora Garda, chłodniejszy w części górzystej na północy i znów cieplejszy w miarę zbliżania się do wybrzeża Adriatyku.
 

Wenecja i jej piękno, to przede wszystkim niezwykle położenie miedzy lazurem nieba i morza, na archipelagu ponad stu wysepek, wśród cichych wód laguny, które odbijają wytworna architekturę pałaców, kościołów i klasztorów. To właśnie jej romantyczny pejzaż, charakterystyczne morskie oświetlenie obiektów, refleksy wody i słońca były inspiracja wielkich weneckich małarzy kołorystów. Niewielka obszarem wyspa posiada bogata historie. Jej twórcami byli wybitni dożowie i kondolierzy: Piętro Orseolo, Enrico Dandolo, Francesco Morosini, Vittore Pisani, Bartolomeo Colleoni, a także dzielni kupcy-żeglarze oraz podróżnicy i odkrywcy jak Marco Polo i Alvise da Mosto. Tysiącletnia republika dożów, ongiś potęga morska, handlowa i terytorialna na wybrzeżach Adriatyku i wschodniej części Morza Śródziemnego, w latach rozkwitu była partnerem wielkich mocarstw europejskich. Jej bogactwa oraz mecenat państwa i patrycjatu nad sztukami pięknymi sprzyjały swobodnemu rozwojowi malarstwa, rzeźby, architektury, teatru i muzyki. W tych warunkach rozwijały się wielkie indywidualności szkoły weneckiej, jak Giambełtino, Giorgione, Tycjan, Tintoretio, Veronese, których twórczość wywarła olbrzymi wpływ na malarstwo Włoch i Europy. Królowie i książęta zabiegali o portrety u Tycjana, a najzdolniejszym uczniem Tintoretta był sławny El Greco. Również rzeźba i architektura wenecka wydały wspaniałych mistrzów. Wystarczy wymienić nazwiska Dalie Masegne, Sansovina, Lombarda, Palladia, Longheny, Vittorii i Canovy. Jednocześnie rozwijała się muzyka, a szczególnie opera, której formy ukształtował Claudio Monteverdi, kapelmistrz Bazyliki Św. Marka. W XVII w. na malej wyspie istniało aż 16 teatrów operowych, co nie miało odpowiednika w żadnym innym mieście europejskim i było dowodem wielkiego umiłowania muzyki i śpiewu przez Wenecjan. Subtelne poczucie piękna, a jednocześnie zamiłowanie do wystawności i przepychu wykształciły oryginalne formy architektury weneckiej, szczególnie w okresie gotyku, zadziwiającej lekkością arkad, loggii, kolumn i ażurów nie tylko Pałacu Dożów i Ca' d'Oro, ale wielu wspaniałych rezydencji patrycjuszowskich nad Kanałem Grandę.

Venezia to miasto i gmina zarazem położona na północy Włoch nad Adriatykiem. Wenecja jest stolicą regionu, jej pełna nazwa to Wenecja Euganejska.
Według ostatnich spisów powszechnych ludność stale zamieszkująca w Wenecji zawiera się w przedziale 250-260 tys. mieszkańców.


Na podstawie oglólno dostępnych materiałów informacyjnych